Kilkuset miłośników polskiej ortografii wzięło udział w Katowicach w Ogólnopolskim Dyktandzie.
W tym roku w tekście mogą pojawić się pułapki związane ze zmianami w ortografii, które obowiązują od stycznia tego roku.
— Dla piszących dyktando, nie będzie taryfy ulgowej — mówi jedna z organizatorek wydarzenia profesor Uniwersytetu Śląskiego Danuta Krzyżyk.
Uczestników zapytaliśmy o ich oczekiwania.
Zwycięzca Ogólnopolskiego Dyktanda otrzyma tytuł Mistrza Polskiej Ortografii i nagrodę w wysokości 30 tysięcy złotych.
Tekst przeczytała oraz podyktowała jego autorka prof. Ewa Kołodziejek.
Pomysłodawczynią konkursu była przed laty Krystyna Bochenek, dziennikarka Radia Katowice i wicemarszałek senatu, która zginęła w katastrofie smoleńskiej.
Autorzy: Iwona Kwaśny, Paweł Nadrowski, Ryszard Stotko /sr/rs/
Quasipodróże megaglobtroterów/mega globtroterów
Pewna Jastrzębiogórzanka poznała niestarego, choć nienajmłodszego Chebzianina. Zamarzyły im się podróże, ale nie te mało wyszukane na Płaskowyż Polarny, wyżynę Dekan czy Ałtaj Mongolski. Chcieli podążać za dźwiękami, uczestniczyć w prestiżowych koncertach.
A gdyby tak wpierw ruszyć ich nienajnowszą, lecz jeszcze nierzężącą Beemwicą po Europie? W Paryżu można by posłuchać arii mezzosopranów i bas-barytonów w tonacjach Des-dur i fis-moll. W Stuttgarcie słuchaliby, jak obój i flażolet tworzą akustyczne pejzaże. W Paryżu oczarowałoby ich chopinowskie/szopenowskie preludium i „Bolero” Maurice’a Ravela.
Ale cóż tam Stary Kontynent! W mirażach chyżo podążają do Nowego Orleanu, by zanurzyć się ad hoc w świat ragtime’u i jazzu. W Chicago słuchają rhythm and bluesa i rockandrollowych riffów, sączą niskoprocentowe mojito, krwistoczerwony cabernet sauvignon, zagryzają słodko-gorzkim grapefruitem/grejpfrutem, pikantnymi anchois i arachidowym Snickersem. Jakby mieli śmiałość, to by w słynnym Barze pod Klonem/barze Pod Klonem odstawili takie boogie-woogie, aż by się przęsło trzęsło!
Potem polecieliby do południowoamerykańskich faweli/faveli zatańczyć sambę z jakimś hożym herkulesem w złocistożółtym poncho/ponczo, co o szaroniebieskim zmierzchu cytuje homerowskie strofy. A nuż by się nadarzył małomówny cicerone, może Hażanin z Hagi, byle nie hipochondryk, co by ich przewiózł do Azji Południowo-Wschodniej, w serce Orientu. Wszakże lepiej słuchać saudyjskoarabskich bębnów niż popadać w sartre’owską nicość. Na koniec w foyer przewspaniałej opery w Sydney strzeliliby selfie i wysłali wujowi spod Chocieży z dopiskiem sursum corda!, nim by odkrył kamuflaż.
W półfantastycznych, półrealistycznych mrzonkach przemierzają pół globu, gdzieniegdzie przystając na dłużej. Ale już są gdzie indziej, w macierzy, na Open’er Festivalu, crème de la crème ich wojaży! Jakaż to była arcyżywiołowa noc! W pokoncertowej euforii lądują w Sianożętach, na Osiedlu obok Posejdona. W Zajeździe pod Chomątem/zajeździe Pod Chomątem przy Skwerze Koniarzy zamawiają nienajtańszy Dom Pérignon i bruschettę, niegorszą niż w Pizzerii u Wenecjanina/pizzerii U Wenecjanina. A na niebie Kometa Borrelly’ego już daje znak, że to kres ich wyobrażonej turboeskapady/turbo eskapady.
Autorka: prof. Ewa Kołodziejek
