W szkole, cz. 1.
J: Dŏwno my sie niy widziały.
I: Ja ja. Fajnie Ciã widzieć.
J: Nō ja. A pamiyntŏsz Ty, co my robiyły ôńskigo roku ô tym czasie.
I: Ja. Ôńskigo roku, znaczy sie jedyn rok tymu nazŏd, ja?
J: Nō, dyć.
I: To ôńskigo roku, w taki czŏs, jak je terŏzki, znaczy sie na kōniec lata i kej sie zaczyno z lekka podzim, my gŏdały ô szkole.
J: Bo jak idzie wrzesiyń, to bajtle idōm do szkoły.
I: Ja ône bierōm swoje te…, nō te…, czekej czekej… na plecy…
J: Trochã żeś zabŏczyła. Na plecy bierōm pukeltaszã, a dzisioj wiyncyj rukzaki.
I: O to to! Rukzak bierōm. Niy take do wandrowaniŏ, ino take do szkoły. Jola, a jŏ słyszałach, co ktoś gŏdoł niy szkoła, ino szula. Tak tyż może być?
J: Ja. Szula to take zapożyczynie, takŏ pożyczka ze niymieckigo.
I: To rukzaki do szkoły abo do szuli?
J: Trochã Ciã muszã dzisioj poprŏwiać. Gŏdały my przecã ôńskigo roku ô slōnskij gramatyce. Jak sōm take słowa, co ônych tymat sie kōńczy na miynke klangi abo historycznie miynke, to na spytanie: kogo? czego? mŏsz kōńcōwka -e: do szule!
I: Ach, ja. Widzã i słyszã, co muszã moc sie pospominać z naszych ôńskich korkōw. Pōdã do dōm, siednã sie przi mojim laptopie i bydã suchać naszych ôńskich podkastōw. Tych naszych klangowych korkōw.
: Na powtōrkã gŏdej, co bajtle majōm w takim rukzaku, co go bierōm do szkoły abo do szule.
I: Ône majōm ksiōnżki i hefty. O, widzisz? Słyszysz znaczy sie: heft pamiyntōm.
J: Bardzo mōm to rada.
I: Ksiōnżki bydōm czytać, w heftach bydōm szkryfać abo szkryflać. Kere je lepsze?
J: Jŏ za bajtla gŏdałach szkryflać, a potym – jak żech już była majoryntnŏ, toch zapoznała słowo szkryfać.
I: Nō, my kejś gŏdały, co ône je podane na słowo: szkryfa.
J: Ja. I mie sie zdało, co to je take bardzij szykowne, take galantne.
I: Czymu?
J: Bo zdało mi sie, co szkryflać, to pisać koślawo, jak kura pazurym, a szkryfać to stawiać szkryfy, jak szkolŏki, szkolŏrze. Doporzōndku. Akuratnie.
I: I richtich tak je?
J: Eee. Raczyj niy. To tak w mojij gowie sie poukłŏdało.
I: Pewnikym wartało by to było ôbadać.
J: Moc słōw wartało by ôbadać i zrychtować taki dykcjōnŏrz słōw ô podanych na siã znaczyniach.
I: To by wartało zrychtować do szkolŏrzi i do tłumaczy.
J: Ja do przekłŏdŏczy, do rechtorōw, do pisŏrzy, do wszyjskich.
I: Jak do wszyjskich, to i dō mie. Cobych mōgła wybadać mojã intuicyjo.
J: Ale muszã Ciã pochwŏlić, co mŏsz jōm cołkym niyzło!
Nowy cykl audycji w Radiu Katowice. Iwona Kwaśny, dziennikarka, Zagłębiaczka, postanowiła uczyć się śląskiego, ale tak, jak języka obcego. Na lekcje, a w zasadzie na "Korki ze śląskiego" zapisała się do znakomitej profesorki, językoznawczyni Jolanty Tambor z Uniwersytetu Śląskiego, dla odmiany rodowitej Ślązaczki. Co tydzień inna lekcja i inny temat, do którego dołączamy tekst dialogu i instrukcję gramatyczną, w opracowaniu prof. Jolanty Tambor. Audycje realizuje Krzysztof Kiczek.
